First we take Manhatan: Από την κατάληψη της Wall street στην ελληνική blogoσφαιρα

“Είστε έτοιμοι για μια στιγμή Ταχρίρ;”

Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα ερωτήματα. Και όταν πια η κατάληψη της Wall Street έγινε γεγονός συμπληρώθηκε από τον Ταρίκ Αλί που ξεκίνησε τον χαιρετισμό του λέγοντας: “Μετά την ελπιδοφόρα ταραχή στο Γουισκόνσιν, να’ναι αυτή η απαρχή ενός αιγυπτιακού καλοκαιριού στη Νέα Υόρκη”.

Όταν πριν από 30 χρόνια ο Leonard Cohen έγραφε το ρεφραίν που περιέγραφε την “κατάληψη” του Μανχάταν δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κάπως έτσι. Το ραντεβού είχε δοθεί για τις 17 Σεπτέμβρη. Αναρωτιέσαι εκ των υστέρων, αν όταν δόθηκε το ραντεβού υπήρχε πέρα από την προσδοκία η παραμικρή πρόβλεψη των διοργανωτών για το τι θα επακολουθούσε. Κι όχι γιατί δεν υπάρχουν οι βαθιές αιτίες, αλλά γιατί παρατηρώντας το μέχρι τότε κοινωνικό τοπίο των ΗΠΑ, ποιος θα περίμενε όταν ξέσπασε η κρίση, ότι θα γινόταν ποτέ μια κατάληψη στη Wall Street.

Την ίδια ακριβώς απορία περιέγραψε και ο Ιμάνιουελ Βαλερστάιν όταν προσπάθησε να προσεγγίσει το παρελθόν του κινήματος που αυτή τη στιγμή έχει απλωθεί σε όλη την έκταση των ΗΠΑ: “Γιατί ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν ξεκίνησε- και όχι τρεις ημέρες, τρεις μήνες, τρία χρόνια νωρίτερα ή αργότερα – ποτέ δεν θα ξέρουμε στα σίγουρα. Οι προϋποθέσεις υπήρχαν: οξεία αύξηση του οικονομικού πόνου, όχι μόνο για αυτούς που πραγματικά μαστίζονται από τη φτώχεια, αλλά για ένα συνεχώς αυξανόμενο τμήμα των εργαζόμενων φτωχών (αλλιώς γνωστή ως η «μεσαία τάξη»), απίστευτη υπερβολή (εκμετάλλευση, απληστία) του πλουσιότερου 1 % του πληθυσμού των ΗΠΑ («Wall Street»), τα παραδείγματα των άγριων ξεσπασμάτων σε όλο τον κόσμο (η «αραβική άνοιξη», οι Ισπανοί Αγανακτισμένοι, οι φοιτητές της Χιλής, τα συνδικάτα στο Ουισκόνσιν, και ένας μακρύς κατάλογος άλλων παραδειγμάτων). Δεν έχει τόση σημασία ποία ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Ξεκίνησε.”

Κι αν η σπίθα ήταν το πασίγνωστο πλέον δημοσίευμα των Adbusters, με την εμπνευσμένη αφίσα της μπαλαρίνας πάνω στην πλάτη του ταύρου της Wall Street και τη διαδήλωση να την ακολουθεί και η φωτιά εξαπλώθηκε σύντομα. Ειδικά μετά από την επέμβαση της αστυνομίας της Νέας Υόρκης που για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες και τη σύλληψη επτακοσίων και πλέον διαδηλωτών στη γέφυρα του Μπρούκλιν. Όμως η ορμή κρύβεται κάπου αλλού. Σε αυτό που πολύ επιτυχημένα περιέγραψε ο Νίκος Πατσόπουλος στο γράμμα του από τη Νέα Υόρκη: “700+ είναι οι συλληφθέντες στην πιο μαζική επιχείρηση σύλληψης διαδηλωτών μετά το 2004. Μέσα στα κρατητήρια των «Τάφων» (το πιο διάσημο αστυνομικό τμήμα της ΝΥ), η διεθνής εναλλάσσονταν με τα τραγούδια των σωματείων, σε στιγμές σαν από ταινία… Σε μια κίνηση που ο γραφών τουλάχιστον αισθάνεται περήφανος που συμμετείχε, μέσα από τα κελία 250 συλληφθέντες έστησαν και διενέργησαν γενική συνέλευση αποφασίζοντας την συνέχιση του αγώνα με όλα τα μέσα..”

 

Then we take Berlin

Από τις 17 Σεπτέμβρη μέχρι τις 15 Οκτώβρη δεν πέρασε ούτε ένας μήνας. Ήταν όμως αρκετός για να γίνει για άλλη μια φορά τον τελευταίο χρόνο πράξη ο μαχόμενος άνθρωπος χωρίς σύνορα. Κι από την Νέα Υόρκη, εκατοντάδες πόλεις στον πλανήτη, από την Αθήνα μέχρι το Βερολίνο, κι από τη Μελβούρνη μέχρι το Σαντιάγο, έδειξαν ότι το σύνθημα “Είμαστε το 99%” κρύβει την δικαιοσύνη στον πυρήνα του. Το είχε άλλωστε επισημάνει και η Νίνα Πάουερ: “Ένα καλό σύνθημα πρέπει να πιάνει τη διάθεση του κόσμου και να εκφράζει ακριβώς μια κατάσταση: “Είμαστε το 99%”, “είμαστε η κρίση”, ή απλά “χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει ειρήνη”. Όπως το έθεσε ο Λένιν: “Κάθε συγκεκριμένο σύνθημα πρέπει να βγαίνει ως συμπέρασμα από το σύνολο των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών μιας ορισμένης πολιτικής κατάστασης”.”

Αυτό που μπορεί να πλέξει αυτονόητα το μωσαϊκό των κινημάτων του τελευταίου χρόνου σε μια ενιαία αφήγηση είναι η κοινή τους ρίζα, που κρύβει στον πυρήνα της την διαδρομή προς την ανθρώπινη χειραφέτηση. Και αυτή η αφήγηση μπορεί χωρίς κόπο να ακουστεί από το ανθρώπινο μικρόφωνο της κατάληψης της WallStreet, που δεν φυλακίζει πια στη σημειολογία τη δυνατότητα της συλλογικότητας. Είναι αυτή η αφήγηση που έφερε στους δρόμους της Νέας Υόρκης τα συνδικάτα. Είναι γι΄αυτό που ξαφνικά στη μέση της πλατείας ο Ζίζεκ μπορεί να κάνει λόγο για τον δικό του κομμουνισμό: “Η μόνη έννοια με την οποία είμαστε κομμουνιστές είναι πως νοιαζόμαστε για τα κοινά – τα κοινά της φύσης, της γνώσης – τα οποία απειλούνται από το σύστημα”. Αλλά και γι αυτό μπορούν οι διαδηλωτές του ZuccotiPark να γνωρίζουν και να περιγράφουν στον Νικόλα Κοσματόπουλο ότι και κάποιοι στην Ελλάδα είναι στους δρόμους του αγώνα : “Με ρωτά από πού είμαι, κι όταν ακούει Ελλάδα, απαντά πως είναι περήφανη που με γνωρίζει. Η Ελλάδα κατέχει την πρωτιά στην εκτίμηση των διαδηλωτών, μαζί με την Αίγυπτο, την Τυνησία, την Ισπανία. Κατά τη διάρκεια της ημέρας θα συναντήσω πολλούς ανθρώπους που σχεδόν μου φίλησαν το χέρι μόλις άκουσαν πως είμαι από το μέρος που οι διαδηλώσεις είναι καθημερινότητα.”.

Οι ανταποκρίσεις και οι μεταφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν έχουν δημοσιευτεί στα blog Η Λέσχη (http://ilesxi.wordpress.com/), Παραλληλογράφος (http://parallhlografos.wordpress.com/) και Κοίτα τον Ουρανό (http://afterhistory.blogspot.com/).

———————————————————

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αναιρέσεις, τεύχος 16, Φθινόπωρο 2011

Advertisements

One comment

  1. Call me wind because I am abtleusloy blown away.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: