Η Γερμανία εξάγει στην Αγγλία «μίνι δουλειές» πείνας

 Εγκαινιάστηκε από τον σοσιαλιστή καγκελάριο της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ το 2003 σαν “η απάντηση στα προβλήματα της οικονομίας” και με το όνομα Ατζέντα 2010 έφερε την πλήρη αποσταθεροποίηση της αγοράς εργασίας στη χώρα. Στο πακέτο μέτρων που έφερε μαζί του την κατάργηση του κατώτερου μισθού και την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας έκανε την εμφάνισή του και ένας “καινοτόμος” εργασιακός όρος, η μίνι – απασχόληση. Αυτή η πολιτική Σρέντερ που συχνά μνημονεύτηκε από τον δεξιό Νικολά Σαρκοζί και της οποίας σημεία χρησιμοποιήθηκαν σαν πυξίδα στην Ισπανία και την Πορτογαλία βρίσκει τώρα τον δρόμο της και προς τη Μεγάλη Βρετανία. Ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης συνεργασίας Συντηρητικών – Φιλελευθέρων Τζoρτζ Όσμπορν και το επιτελείο του συζητάνε την εισαγωγή της μίνι – απασχόλησης στον χάρτη των εργασιακών σχέσεων της χώρας. Οι σύμμαχοι Φιλελεύθεροι φαίνεται πως θα στηρίξουν τα σχέδια της κυβέρνησης ενώ την ιδέα χαιρέτησε και ο δήμαρχος του “ολυμπιακού” Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, που κάλεσε τους συντηρητικούς να σταματήσουν να χρονοτριβούν και να προχωρήσουν στην αποσταθεροποίηση της αγοράς εργασίας και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων “ώστε να δώσουν στην οικονομία την απαραίτητη μετά – Ολυμπιακή ώθηση”.

Σχεδιασμένη με διακηρυγμένο στόχο να ξαναφέρει τους μακροχρόνια άνεργους “πίσω στη δουλειά”, η μίνι – απασχόληση θεωρείται από τους υποστηρικτές της ως ο ακρογωνιαίος λίθος στο γερμανικό θαύμα αυξάνοντας τους αριθμούς των στατιστικών απασχόλησης. Οι εργαζόμενοι υπό αυτό το καθεστώς μπορούν να δουλεύουν σε όσες “μίνι” εργασίες θέλουν με προϋπόθεση ο ανώτατος μηνιαίος μισθός να μην ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Οι αποδοχές είναι αφορολόγητες και χωρίς ασφαλιστικές ή συνταξιοδοτικές εισφορές. Αυτό σημαίνει πως ο εργαζόμενος μπορεί να εργάζεται τόσες ώρες το μήνα όσο του επιτρέπει το ωρομίσθιο που ορίζεται από τον εργοδότη με μέγιστες απολαβές τα 400 ευρώ. Αποδοχές που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν σε πολλές περιπτώσεις ούτε τα απαραίτητα. Οι εργοδότες από την πλευρά τους πληρώνουν ένα ελάχιστο φόρο της τάξης του 2% επί του ποσού της μισθοδοσίας και ένα επιπλέον 15% στο ασφαλιστικό ταμείο και 13% στην κοινωνική ασφάλιση, ποσό που διαμορφώνεται από το πόσες ώρες απασχολούν τον «μίνι» εργαζόμενο . Έτσι το κόστος εργασίας γίνεται για τον εργοδότη το ελάχιστο δυνατό. Στο μεταξύ οι “μίνι” εργαζόμενοι δεν έχουν τη δυνατότητα να προσβλέπουν σε καμία σύνταξη εφόσον δεν βρουν μια “κανονική” εργασία ενώ το ύψος του «μίνι» μισθού τους έχει ως αποτέλεσμα και τη μείωση του επιδόματος ανεργίας σε περίπτωση απόλυσης. Πράγμα καθόλου δύσκολο μιας και δεν υπάρχει κανένας νομικός περιορισμός που να ρυθμίζει τις απολύσεις σε τέτοιου τύπου εργασιακές σχέσεις.

Στη Γερμανία του “θαύματος”, και ειδικά σε περιοχές της πρώην ανατολικής Γερμανίας, εργαζόμενοι για χρόνια στον ίδιο εργοδότη πληρώνονται δύο ευρώ την ώρα καθαρίζοντας και πλένοντας πιάτα. Στην χώρα, που δεν υπάρχει κατοχυρωμένος κατώτατος μισθός και μόνο σε κάποιες περιπτώσεις τα συνδικάτα έχουν καταφέρει να κερδίσουν κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, τα στοιχεία δείχνουν ότι μέχρι το 2010 το ποσοστό των χαμηλόμισθων εργαζομένων τριπλασιάστηκε αυξάνοντας τις μισθολογικές ανισότητες. Στο μεταξύ το ωρομίσθιο μπορεί ανά περιπτώσεις να φτάσει και στο ένα ευρώ, ενώ ακόμα και επικεφαλής γραφείων ευρέσεως εργασία καταγγέλλουν ότι έχουν αντιμετωπίσει περιστατικά όπου το ωρομίσθιο ήταν 55 σεντ. Σύμφωνα με στοιχεία του Γερμανικού Πρακτορείου Απασχόλησης, 7,3 εκατομμύρια Γερμανοί, δηλαδή ένας στους πέντε εργαζόμενους, εργαζόταν σε καθεστώς μίνι – απασχόλησης τον Σεπτέμβριο του 2010, ένα νούμερο που παρουσίασε αύξηση κατά 1,6 εκατομμύρια από το 2003. Ακόμα και μεγάλες εταιρίες υιοθετούν με ευκολία τους νέους εργασιακούς νόμους ενώ οι θέσεις πλήρους εργασίας σπάνε σε πολλές “μίνι” θέσεις. Και ενώ ειδικοί προειδοποιούν για την προδιαγεγραμμένη αποτυχία του σχεδίου, μιας και παρά τον ρόλο της χώρας στις εξαγωγές, η αγοραστική δύναμη και η ποιότητα ζωής των γερμανών εργαζομένων εξατμίζεται μαζί με τους μισθούς τους, ο εργασιακός μεσαίωνας αποτελεί την απάντηση που τυφλά διαλέγει η Ευρώπη των αγορών απέναντι στην οικονομική κρίση.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ, Κυριακή 26 Αυγούστου 2012

Κατερίνα Σταυρούλα

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: